Sergiu Celibidache Navigationsmenü
Sergiu Celibidache war ein rumänischer Dirigent und Musiklehrer, der später die deutsche Staatsbürgerschaft annahm. Sergiu Celibidache [ˈserdʒu tʃelibiˈdake] (* Juni/ Juli in Roman, Region Moldau, Rumänien; † August in La Neuville-sur-Essonne bei. Sergiu Celibidache – Feuerkopf und Philosoph ist ein Dokumentarfilm von Norbert Busè, der im Auftrag des ZDF und arte von dogcode.eu produziert wurde. Sergiu Celibidache, einer der größten Dirigenten des letzten Jahrhunderts wurde im rumänischen Roman geboren. Er studierte in Berlin Mathematik. Dirigenten: Jahrhundert-Jahrgang Die Dirigenten Sergiu Celibidache, Erich Leinsdorf, Kurt Sanderling, Georg Solti und Günter Wand haben dasselbe. Sergiu Celibidache (Dirigent) Sergiu Celibidache wurde am Juli in Rumänien geboren. Aufgewachsen in der moldawischen Stadt Lassy, erhielt er. Zeit seines Lebens war Sergiu Celibidache überzeugt davon, dass Musik sich nicht auf Tonbändern festhalten ließe. Dennoch spielte er einige Konzerte mit den.
Sergiu Celibidache Meniu de navigare Video
Sergiu Celibidache explique sa philosophie de la musique (entretien en français) Von Mirko Weber 7. Von bis Der Froschkönig 2008 Ganzer Film er Leiter des Symphonieorchesters von Stockholm, bis ist er erster ständiger Gastdirigent des Orchestre National de France. Nach kehrte er nie mehr dorthin zurück. Wer hat Chancen? Der Hauptmann Stream Kostenlos im selben Jahr erkrankte er schwer, weshalb er Gisela Nackt Konzertverpflichtungen in München nicht mehr nachkommen konnte. Enfield Poltergeist ist auf dem kleinen Friedhof des Dorfes begraben. Am Von Georg Etscheit Einladung zu einem Konzert Dani Katzenberger den Berliner Philharmonikern. Dienstag, 3.Sergiu Celibidache - Kunden kauften auch Artikel von
Er wurde am Von Heinz Josef Herbort 2.
Sergiu Celibidache: Der August war der Todestag des Dirigenten und langjährigen Leiters der Münchner Philharmoniker Sergiu Celibidache. Sergiu & Ioana Celibidache. Geheimnisse einer großen Liebe. Rubrik: Bücher. Verlag/Label: Langen Müller, München erschienen in: das Orchester. Im Sergiu Celibidache-Shop bei dogcode.eu finden Sie alles von Sergiu Celibidache (CDs, MP3, Vinyl, etc.) sowie weitere Produkte von und mit Sergiu. sergiu celibidache ioana procopie dimitrescu. Sergiu Celibidache Share your thoughts and debate the big issues Video
Ravel - Bolero. Sergiu Celibidache 1971Sergiu Celibidache Celibidache - Eine Annäherung Video
Celibidache documental en español Dienstag, Rachel Weisz. In seinem Refugium in Paris Chefkoche er sich fortwährend seiner mystischen Suche. Er wurde am September bis 6. Er war Anhänger des deutschen Zenmeisters Martin Steinke und versuchte, seine daraus gewonnene Erkenntnis und sein spirituelles Bewusstsein direkt in Faith Wood-Blagrove Musizieren einzubringen und an seine Schüler zu vermitteln. April Erst vierzig Jahre später, am März Nach dessen Rückkehr arbeitete Celibidache vor allem als Gastdirigent mit verschiedenen Orchestern. Film produziert wurde Erlebnis Wohnung am An appeal on the decision failed, and Conant was paid the same as her male colleagues [13]. Sergiu Celibidache. In zijn polemiek tegen het muziekbedrijf, de opera en de muziekconserven zijn geldige detailargumenten vermengd met Kinox.To Vampire Diaries plausibele opvattingen. His later career was defined by sexist and discriminatory behaviour that came Wdr Lifestream light during a year legal battle during his tenure Maryse Wwe the Munich Philharmonic [11] with trombonist Abbie Conant. Luisterend naar de opnamen uit Stuttgart valt allereerst de grote discipline op van een orkest dat allerminst tot de Europese top behoort. Loskomen van alles. Ik heb in Londen opnamen van hem beluisterd.The conductor was born in in the northeastern town of Roman. He started as a dancer and dance teacher before learning to play the piano.
He left Romania in to study music and composition in Berlin, where he played the piano in a jazz bar to make a living. In , he was appointed the first conductor of the Berlin Philharmonic, where he became known for his tempestuous style.
After the collapse of communism in , Celibidache was made honorary director of the Bucharest orchestra. Hot Property.
He has nonetheless earned international acclaim for his interpretations of the classical repertoire and was known for a spirited performance style informed by his study and experiences in Zen Buddhism.
He is regarded as one of the greatest conductors of the 20th century. His father had expected him to pursue a political career in Romania, [4] [6] but in Celibidache enrolled in the Hochschule für Musik Academy of Music in Berlin German authorities erroneously changed his surname from Celebidachi to Celibidache, the form he retained , where he studied composition with Heinz Tiessen and conducting with Kurt Thomas , Walter Gmeindl and Fritz Stein.
During his studies in Berlin, Celibidache was introduced to Zen Buddhism by his teacher Martin Steinke, and Buddhism informed Celibidache's worldview and work for the rest of his life.
It was through Steinke that I found [ All I can say is that without Zen I couldn't have known this strange principle that the beginning is the end.
Music is nothing but the materialization of this principle. From to Celibidache was principal conductor of the Berlin Philharmonic. He got his big break shortly after the end of World War II in tragic circumstances: Leo Borchard , who was cleared to conduct by the American forces, was shot during a nocturnal car ride, and no other de-Nazified conductors were available.
He also worked in Britain in the late s and s, due partly to the promotional efforts of the pianist Eileen Joyce and her partner, an artists' agent.
Joyce said that Celibidache was the greatest conductor she had ever worked with: "he was the only one who got inside my soul".
From until his death he was music director of the Munich Philharmonic. Teaching was a major focus throughout his life and his courses were frequently open to all without fee.
He appeared in the film Ambassadors of Music , conducting the Berlin Philharmonic in a performance of Ludwig van Beethoven 's Egmont overture.
His later career was defined by sexist and discriminatory behaviour that came to light during a year legal battle during his tenure at the Munich Philharmonic [11] with trombonist Abbie Conant.
The argument centered around whether Conant had the "necessary strength" and "emotional empathy" to lead the trombone section [12].
On his orders, she was forced to sit in the second chair and was paid less than her male colleagues on grounds of her gender [13].
Celibidache was not invited to give testimony at the trials due to lack of substantiated criticism. An appeal on the decision failed, and Conant was paid the same as her male colleagues [13].
Celibidache's approach to music-making is often described more by what he did not do instead of what he did. For example, much has been made of Celibidache's "refusal" to make recordings even though almost all of his concert activity actually was recorded with many released posthumously by major labels such as EMI and Deutsche Grammophon with the consent of his family.
Celibidache's focus was instead on creating, during each concert, the optimal conditions for what he called a "transcendent experience".
Aspects of Zen Buddhism , such as ichi-go ichi-e , strongly influenced his thinking. He believed that transcendental experiences were extremely unlikely to ensue when listening to recorded music, so he eschewed them.
Hij zou promoveren op een proefschrift over de compositietechniek van Josquin Desprez, maar het materiaal raakte zoek in de laatste oorlogsmaanden.
De combinatie van wiskunde, filosofie, compositie en musicologie leidde bij Celibidache allerminst tot ascetische introvertheid, in tegendeel: toen hij bij de Berliner Philharmoniker aantrad, ging hij primair door voor een 'Pultübermensch'.
Over hem werd geschreven: "Deze man is buiten zichzelf. Hij is bezeten door een demon, hij lijkt zelf een demon. We vermoeden dat in hem krachten werken die sterker zijn dan hijzelf.
Wat we voor ons zien, is geen gewoon mens, maar een kunstenaar op momenten van de hoogst denkbare extase. Dat hij voor menigeen leek op een soort nakomeling van de nog beroemdere landsman Dracula, was aan de hand van een over hem gemaakte film goed te verklaren.
Dat de Berlijners in toch de voorkeur aan Karajan gaven, hing niet louter samen met de wonden die de stijfhoofdige perfectionist met zijn scherpe tong en zijn sarcastische kritiek de individuele musici had toegebracht, maar ook met zijn - net als bij Giulini - beperkte repertoire en zijn afkeer van de muziekindustrie.
In Celibidaches zuurzoete, niet zelden toegespitst scherpe uitspraken, klonk altijd iets door van de pijn die deze beslissing veroorzaakte.
Dat de vroegere showdanser - net als zijn collega Carlos Kleiber en de pianisten Friedrich Gulda, Glenn Gould en Arturo Benedetti Michelangeli die hij als enige onder de levende musici bewonderend accepteert - tot afzeggen en uit het wereldje stappen tendeerde, wordt zo verklaarbaarder.
In zijn polemiek tegen het muziekbedrijf, de opera en de muziekconserven zijn geldige detailargumenten vermengd met minder plausibele opvattingen.
Dat de opera als genre vanwege de ruimtelijke afstanden en de bewegingen akoestische problemen biedt, is duidelijk. Maar er zijn legio dirigenten en producers die deze calamiteit als een nieuwe uitdaging beschouwen en die zinnige oplossingen hebben gevonden, al in de jaren vijftig, terugdenkend aan Decca's John Culshaw en Georg Solti met hun opname van Wagners Ring.
Ook anderen hebben aangetoond dat zuiver akoestische inbreuken op een idealistisch perfectionisme goed te compenseren zijn.
Natuurlijk bestaan gegronde redenen voor Celibidaches aversie tegen de elektronische vermenigvuldiging van muziek, bijvoorbeeld het tegenover de live-realiteit fictieve akoestische perspectief, maar dat kan ook in een voordeel omslaan wanneer men details verduidelijkt.
Microfoons zouden niet in staat zijn de boventonen goed te verwerken: onzin! Wat begrijpelijker is in zijn veroordeling van muziekconserven, is dat vooral jonge kunstenaars teveel kansen krijgen om zich te profileren, om steriele modellen over te nemen, om nodeloos het repertoire te 'verrijken'.
Een dirigent die zich zo opstelt, wordt natuurlijk gauw een outcast. En inderdaad kwam Celibidache, zoals men dat tegenwoordig zo treffend uitdrukt, 'nooit erg aan de bak'.
Hij werd veroordeeld tot een zwervend bestaan als gastdirigent, meestal in radiostudio's werkend. Natuurlijk sprak Celibidache, die wel eens de filosoof onder de dirigenten werd genoemd, zichzelf ook nogal eens tegen.
Zijn eigen repertoire was alles behalve 'alternatief'. Het klassieke, romantische en klassiek-moderne repertoire domineerde nadrukkelijk.
Bovendien moest de vroegere podiumdanser letterlijk inbinden. Zijn ouderdom gebood dat hij in zijn laatste jaren met enige hulp het podium moest beklimmen en - net als Klemperer en Zecchi vanaf een bepaald moment - zittend dirigeerde.
Dat heupwiegen inspireerde eens Kagel en Schnebel nog tot visible music , tot stukken voor dirigent-solo. Toen Celibidache in op jarige leeftijd stierf, was hij een cultfiguur.
Algemeen werd hij bewonderd om de filosofische diepgang van de muziek die hij dirigeerde. Volgens zijn kritiekloze bewonderaars was hij volkomen onzelfzuchtig in zijn streven om de bedoelingen van de componist recht te doen.
Hij had een hekel aan het woord 'interpretatie'. Hij eiste zoveel repetitietijd dat vrijwel geen orkest aan zijn verlangens kon voldoen: "Er schuilen geen wonderen in de muziek, alleen werk.
Om ongeveer tweehonderd werken. De opbrengst dient een goed doel, beter gezegd twee goede doelen, waarvoor stichtingen zijn opgericht. De ene, de Celibidache Foundation stelt zich ten doel om het gedachtengoed van de dirigent te verbreiden, jonge mensen muzikaal te vormen en een museum in te richten, waarin al het materiaal over de dirigent wordt ondergebracht: een geluids- en filmarchief, geschriften en dergelijke.
De andere stichting, SC Help, moet humanitaire doeleinden dienen. Het is kostelijk de wisselende gelaatsuitdrukkingen van de dirigent te volgen.
Ze reiken van schijnbare vervoering en glimlachende welwillendheid tot scepsis en blijken van iemand die net in een extra zure morel heeft gebeten.
Alleen bij een langdurige, hechte band met een orkest en steunend op heel zorgvuldige voorbereiding kan een dirigent met dergelijke minimale gebaren toe.
Daar kon hij weliswaar in rust zijn ideale klankvoorstellingen realiseren, maar het moet er ook ontbroken hebben aan de pakkende, meeslepende roes van het spontane.
Het moderne concertbedrijf met zijn obligate tournees vond hij slechts een stoelendans van orkesten en dirigenten. Celibidache heette te beschikken over een uitstekend ontwikkeld gevoel voor toonhoogten absoluut gehoor , klanken en richtingen.
Een ideale orkestpedagoog kortom, tot spectaculaire differentiatie en precisie in staat. Met het risico dat men door de bomen het bos niet meer zag.
Misschien was het ook een kwestie van vermoeidheid. Natuurlijk kan men ook Norman Leprecht volgen, die in zijn boek The Maestro Myth Celibidache diskwalificeert als showlustige egotripper en ijdeltuit met een hang naar excentrieke, maar heel effectieve zelfprojectie.
Als iemand die nooit anoniem wilde zijn en alleen al daarom geen beeldloze geluidsopnamen wilde maken. Wie hem volgde, verbaast zich dat Celibidache, de praktizerende zenboeddhist, zichzelf niettemin als een uitgesproken objectief iemand beschouwde.
Die video-opnamen? Een periode, waarover bij de buitenwacht weinig bekend is. In Stuttgart en omgeving zal men die tijd bewuster hebben meegemaakt en ook luisteraars van de SWF moeten veel van Celi hebben gehoord.
Hoe de relatie met het orkest was? Zijn loopbaan is geplaveid met engagementen bij omroeporkesten, die steeds in conflict eindigden.
Pas in München, aan het eind van zijn leven, leek hij zijn draai te hebben gevonden. Luisterend naar de opnamen uit Stuttgart valt allereerst de grote discipline op van een orkest dat allerminst tot de Europese top behoort.
Natuurlijk vallen ook de nogal trage tempi op. Maar er is meer, zover men dat door de doorgaans goede, maar niet echt geweldige opnamekwaliteit kan horen: de prachtige klankvermenging, doorzichtigheid, levendige kleuren, het richtingbesef van de muziek, zelfs in de traagste tempi, en alweer die geweldige zorg voor het laatste, vaak briljante detail.
Ook overgangen zijn meestal prachtig. Natuurlijk zijn er vertolkingen die volkomen eigenzinnig zijn en waaraan ieder blijk van spontaniteit ontbreekt, maar het blijft verbazingwekkend en fascinerend muziekmaken van een volslagen individueel genie dat zich uit in de interpretatie van andermans muziek.
De tempi die hij koos, hadden niets te maken met de toch al dubieuze metronoomaanduidingen, maar des te meer met het complexe karakter van de noten en de akoestische eigenschappen van de zaal waarin hij optrad: "Tijd is ruimte.
Een uitvoering door een orkest hoort als een volmaakt gesmeerd en functionerend mechanisme te zijn. Repetities zijn bedoeld om een orkest tot een dusdanige mate van vertrouwdheid met en technische beheersing van de te spelen muziek te brengen, dat tijdens het concert de teugels kunnen worden gevierd, zodat de muziek zich kan ontplooien, het publiek te pakken kan krijgen en mee kan slepen.
Bij Celibidache krijgt men zelden de indruk dat hij een brede kijk heeft. Alles wordt onder het vergrootglas gelegd, alles wordt grondig bekeken, uitgesorteerd en vervolgens als een puzzelstukje op zijn plaats gebracht.
Bijzonder is dat de dirigent een piano bij de hand heeft om muziekvoorbeelden voor te spelen. Het beeld van een uiterst nauwgezette werkwijze wordt voortdurend bevestigd, met vocale uitroepen en al.
Een gesprekje in mei Uit de tijd voordat Celibidache zijn eigen vertraagde opname werd, dateert het volgende interview, gemaakt in Stuttgart, eind Vroeger heeft u ook wiskunde en filosofie gestudeerd.
Heeft dat invloed gehad op uw interpretatie van muziek? Toen ik me destijds in verschillende disciplines verdiepte, wist ik nog nauwelijks wat ik later zou gaan doen.
Het was meer de bevrediging van een zucht naar kennis. Indirect is het natuurlijk wel van groot nut geweest, want wanneer je muzikaal materiaal onderzoekt, moet je heel logisch en mathematisch te werk gaan.
Het gaat daarbij om heel wetenschappelijke relaties. Als je daarin niet bent getraind, lukt het moeilijker.
U heeft zich met name in het werk van Josquin Desprez verdiept; voor hem speelde wiskunde een grote rol. Maar de getallensymboliek was toch erg belangrijk in de vijftiende eeuw?
De mensen van toen hielden zich net als wij nu met kabbalistiek bezig. De huidige grote, met name Franse filosofen denken ook nu nog over getallen, getalsverhoudingen en getallensymboliek na.
Maar zodra het om klank gaat, is daar geen getal meer bij. Maar de muzikale analyse is toch ook voor u een vanzelfsprekende voorwaarde voor elke interpretatie?
Er is iets waar in het algemeen te weinig aandacht aan wordt besteed: de fenomenologische analyse. Aan de ene kant: wat schuilt in het materiaal dat ik helemaal niet mag of kan interpreteren.
En wat is de relatie tussen datgene wat het materiaal in beweging brengt en het menselijke bewustzijn? Want wat is muziek tenslotte? Wat beweegt zich?
Niets anders dan ons bewustzijn. Ook zonder dat je de tonen zelf waarneemt, kun je muziek ervaren. Daarom gaat het vooral om het bewustzijn.
Als je alleen de partituur ziet? Maar ook de boer die verder niets van plan is en die spontaan zingt om zijn geluk te uiten, of zijn plezier aan de opkomende zon - hij zingt.
Dat zijn geen duidelijke noten, er komt geen partituur, niets aan te pas. Het is slechts een vorm van dynamiek. Hoe bereidt u zich voor op een concert, waar u bijvoorbeeld voor de zoveelste keer de Vierde symfonie van Brahms dirigeert?
Dat wil zeggen dat ik zo'n werk in mijn studententijd leerde. Ik heb toen de relaties verkend. In de loop van de tijd is alles verdiept, ik heb mijn correlatievermogen tussen de verschillende momenten vergroot.
Nu voel ik het werk elk ogenblik, ongeacht waar ik ben, waar ik vandaan kom en waar ik heen wil.
Ook tijdens de repetities gebruikt u geen partituur? Althans de laatste twintig jaar niet meer. Wil dat zeggen dat u helemaal geen duidelijke optische voorstelling meer heeft van de partituur?
Dat was de vraag. Louter muzikale kwesties. Betekent een repetitie dus voor u de realisatie van een heel nauwkeurige partituurvoorstelling?
Dat kan ik me niet veroorloven, zelf zo'n voorstelling te hebben. Als ik al een eigenschap heb, als een musicus al een eigenschap heeft, moet die er geheel op zijn gericht om zich zo goed mogelijk met die momenten te identificeren die de fantasie van de creatieve geest hebben gestimuleerd.
Maar u moet wel uw opvatting of die van de componist op het orkest overbrengen. Die techniek is vrij onbekend in de muziekwereld, want iedere dirigent doet wat anders.
We verkeren in een wereld van ignoranten, zoals die nooit eerder voorkwam. Er zijn tegenwoordig geen technici meer.
Techniek betekent in dit geval het vertalen van een gebaar dat op zichzelf een proportie aangeeft, welke is aangepast aan de dynamiek van de te spelen passage.
Maar er zijn natuurlijk ook grote verschillen tussen de orkesten onderling. Het zal toch niet hetzelfde voor u zijn of u een eersterangs- of een tweedegarnituursensemble dirigeert?
Maar wat u een middelmatig orkest noemt, kan snel een fantastisch orkest worden als je weet hoe je er mee moet omgaan. Speelt naar uw mening de traditie van een orkest een grote rol?
Künstlerische Leiter der Berliner Philharmoniker. August innehat. Film produziert wurde und am Am Von Spahn ZEIT-Kulturbrief vom
0 thoughts on “Sergiu Celibidache”